1 Dec 2007
ไดอารี่หน้านี้ เป็นเรื่องราวของฉัน ขอมอบให้เขา
ไม่อ่านไม่เป็นไร
ที่นี้คือไดอารี่ส่วนตัว ขอระบายนะ

นานเท่าไรแล้วที่ดองไดไว้
ไม่นานเท่ากับวันเวลาที่ผ่านมาในชีวิตหรอก
เราอายุแค่
สิบแปด จะว่าผ่านเรื่องมาเยอะก็คงไม่ใช่
จะว่า ผ่านเรื่องมาน้อย
ก็ไม่ใช่
แต่ละคนที่นำเรื่องราวเข้ามาเล่าให้ชีวิตเราฟัง
ก็มีหลาบรูปแบบ
หลายเรื่องราว
หลาย ความรู้สึก
แต่
มีไม่กี่คนหรอกที่จะรับรู้ถึงความรู้สึกเรา
และ
มอบความรุสึกดีๆให้กับเรา
แต่
มีไม่กี่คนหรอก ที่พร้อมอยู่เป็นเพื่อนเรา
เป็นที่ปรึกษา
คอยพูดคุยกับเราได้ตลอดเวลา
และ
มีไม่กี่คนหรอก ที่จะมอบคำว่า รัก
ให้กับเราจริงๆ
เคยถามตัวเองไหมว่า     
คนที่เข้ามาในชีวิตเรา
จะมีสักกี่คนที่เรารักเขาจริง
จะมีสักกี่คนที่เราพร้อมจะทุ่มเททุกๆอย่างให้กับเขา

ชีวิตช่วงนี้ของฉัน 
มันสับสนเหลือเกิน
ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร
ไม่รู้ว่าทำไม
บางช่วงเวลา ฉันก็อยากอยู่คนเดียว
อยากหยุดทุกอย่าง
แต่............. มันคงยากนะ
ที่เราจะทำแบบนั้น
ความรู้สึก มันห้ามกันไม่ได้
มันบังคับกันไม่ได้
ตอนนี้
เราควรตั้งใจเรียนใช่ไหม
ตอนนี้
เราควรนั่งอ่านหนังสือได้เเล้ว
ตอนนี้
เราควรยิ้มได้
แต่......... ทำไม ทำไม
ฉันต้องรู้สึกอะไรแบบนี้
เมื่อนั่งคิดวันเวลาที่ผ่านมา
น้ำตามันก็ไหล
พร้อมรอยยิ้ม
บางทีฉันก็อยากขอบคุณทุกๆอย่างที่ทำให้เราได้เจอกัน
แต่
บางที ก็.........

รึ ความรุสึกทั้งหมดนี้ มันเกิดจาก
ความห่างไกล
ความเหงา
และ เวลา
ไม่ว่ามันจะเกิดจากอะไร
เราจะผ่านมันไปให้ได้
หวังว่าสักวัน
ทุกๆอย่างมันจะดีขึ้น
และที่สำคัญ     
หวังว่าเมื่อถึงวันนั้น
เธอจะเหมือนวันนี้
เธอคงยังไม่เปลี่ยนไป
จะรอกันได้ไหม?
ช่วงความสุขมันสั้นจริงๆ
ชีวิตเราหนึ่งชีวิต
จะได้รับความสุขมากเท่าไรกันนะ
มันจะได้หนึ่งในสามของเวลาทั้งหมดของชีวิตไหม
ฉันเคยคิดว่าทุกๆอย่างขึ้นอยู่กับว่าเราจะคิดยังไง
จะคิดให้ทุกหรือสุข
แต่พูดง่าย
มันทำยาก    นะ
ความรุสึก ความรัก
มันบังคับกันไม่ได้
หัวใจทำไมมันดื้อ
อย่างนี้นะ

แต่ยังไงฉันก็อยากจะบอกว่า 
ขอบคุณนะที่รักกัน
ช่วงนี้ใกล้จะสอบแล้วเรายังอ่านหนังสือได้แค่ไม่กี่หน้า
ทำไมมันไม่มีอารมเลยว่ะ
ไม่อยากแตะหนังสือด้วยซ้ำ
เออ ขอตอบคำถาม
เราไม่ได้ลอยกะทงนะปีนี้ เฮ้ออ
หน้าหนาวแล้วทุกคน
นอนห่มผ้ากันด้วยนะ เด่วเป็นหวัด
หน้าหนาวที่ไร มีเรื่องราวให้ คิดทุกปี
เมื่อไรจะอุ่นใจในหน้านี้สักที
ขอเวลาไปพักใจ สักพัก
แล้วจะกลับมาร่าเริงอีกครั้ง
แล้ววันนั้น เรา คง เป็นเรา
นะ

สู้ๆๆ           
ส่งท้ายปีเก่า ขยันไว้นะทุกคนเพื่ออนาคต
SING A SONG::
กันและกัน
ให้เป็นเพลงบนทางเดินเคียงที่จะมีเพียงเสียงเธอกับฉัน
ตราบใดที่มีรักย่อมมีหวัง
สุดท้าย
จะตั้งใจอ่านหนังสือแล้วนะ
รอได้ไหม
คิดถึงเพื่อนๆจัง
เธอละคิดถึงกัยไหม
หนาวแล้วห่มผ้าด้วยนะ
เพลงซึ้งไปไหม
ไม่เหมาะกับกุเลย
         
ไม่อ่านไม่เป็นไร
ที่นี้คือไดอารี่ส่วนตัว ขอระบายนะ

นานเท่าไรแล้วที่ดองไดไว้
ไม่นานเท่ากับวันเวลาที่ผ่านมาในชีวิตหรอก
เราอายุแค่
สิบแปด จะว่าผ่านเรื่องมาเยอะก็คงไม่ใช่
จะว่า ผ่านเรื่องมาน้อย
ก็ไม่ใช่
แต่ละคนที่นำเรื่องราวเข้ามาเล่าให้ชีวิตเราฟัง
ก็มีหลาบรูปแบบ
หลายเรื่องราว
หลาย ความรู้สึก
แต่
มีไม่กี่คนหรอกที่จะรับรู้ถึงความรู้สึกเรา
และ
มอบความรุสึกดีๆให้กับเรา
แต่
มีไม่กี่คนหรอก ที่พร้อมอยู่เป็นเพื่อนเรา
เป็นที่ปรึกษา
คอยพูดคุยกับเราได้ตลอดเวลา
และ
มีไม่กี่คนหรอก ที่จะมอบคำว่า รัก
ให้กับเราจริงๆ
เคยถามตัวเองไหมว่า     
คนที่เข้ามาในชีวิตเรา
จะมีสักกี่คนที่เรารักเขาจริง
จะมีสักกี่คนที่เราพร้อมจะทุ่มเททุกๆอย่างให้กับเขา

ชีวิตช่วงนี้ของฉัน 
มันสับสนเหลือเกิน
ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร
ไม่รู้ว่าทำไม
บางช่วงเวลา ฉันก็อยากอยู่คนเดียว
อยากหยุดทุกอย่าง
แต่............. มันคงยากนะ
ที่เราจะทำแบบนั้น
ความรู้สึก มันห้ามกันไม่ได้
มันบังคับกันไม่ได้
ตอนนี้
เราควรตั้งใจเรียนใช่ไหม
ตอนนี้
เราควรนั่งอ่านหนังสือได้เเล้ว
ตอนนี้
เราควรยิ้มได้
แต่......... ทำไม ทำไม
ฉันต้องรู้สึกอะไรแบบนี้
เมื่อนั่งคิดวันเวลาที่ผ่านมา
น้ำตามันก็ไหล
พร้อมรอยยิ้ม
บางทีฉันก็อยากขอบคุณทุกๆอย่างที่ทำให้เราได้เจอกัน
แต่
บางที ก็.........

รึ ความรุสึกทั้งหมดนี้ มันเกิดจาก
ความห่างไกล
ความเหงา
และ เวลา
ไม่ว่ามันจะเกิดจากอะไร
เราจะผ่านมันไปให้ได้
หวังว่าสักวัน
ทุกๆอย่างมันจะดีขึ้น
และที่สำคัญ     
หวังว่าเมื่อถึงวันนั้น
เธอจะเหมือนวันนี้
เธอคงยังไม่เปลี่ยนไป
จะรอกันได้ไหม?
ช่วงความสุขมันสั้นจริงๆ
ชีวิตเราหนึ่งชีวิต
จะได้รับความสุขมากเท่าไรกันนะ
มันจะได้หนึ่งในสามของเวลาทั้งหมดของชีวิตไหม
ฉันเคยคิดว่าทุกๆอย่างขึ้นอยู่กับว่าเราจะคิดยังไง
จะคิดให้ทุกหรือสุข
แต่พูดง่าย
มันทำยาก    นะ
ความรุสึก ความรัก
มันบังคับกันไม่ได้
หัวใจทำไมมันดื้อ
อย่างนี้นะ

แต่ยังไงฉันก็อยากจะบอกว่า 
ขอบคุณนะที่รักกัน
ช่วงนี้ใกล้จะสอบแล้วเรายังอ่านหนังสือได้แค่ไม่กี่หน้า
ทำไมมันไม่มีอารมเลยว่ะ
ไม่อยากแตะหนังสือด้วยซ้ำ
เออ ขอตอบคำถาม
เราไม่ได้ลอยกะทงนะปีนี้ เฮ้ออ
หน้าหนาวแล้วทุกคน
นอนห่มผ้ากันด้วยนะ เด่วเป็นหวัด
หน้าหนาวที่ไร มีเรื่องราวให้ คิดทุกปี
เมื่อไรจะอุ่นใจในหน้านี้สักที
ขอเวลาไปพักใจ สักพัก
แล้วจะกลับมาร่าเริงอีกครั้ง
แล้ววันนั้น เรา คง เป็นเรา
นะ

สู้ๆๆ           
ส่งท้ายปีเก่า ขยันไว้นะทุกคนเพื่ออนาคต
SING A SONG::
กันและกัน
ให้เป็นเพลงบนทางเดินเคียงที่จะมีเพียงเสียงเธอกับฉัน
ตราบใดที่มีรักย่อมมีหวัง
สุดท้าย
จะตั้งใจอ่านหนังสือแล้วนะ
รอได้ไหม
คิดถึงเพื่อนๆจัง
เธอละคิดถึงกัยไหม
หนาวแล้วห่มผ้าด้วยนะ
เพลงซึ้งไปไหม
ไม่เหมาะกับกุเลย
         

กันและกัน